Page 6 - Menteşe Dergisi Sayı 8

BAHATTİN UYAR
Eğitimci - Yazar

ÖĞRETMENLİK BİR AŞKTIR

Bu gün 18 Aralık pazartesi. Bu sabah her zamanki bel ağrılarım biraz ara vermiş olarak yatağımdan
doğruldum. Birkaç gündür sıkıntıda idim. Yeni hastanemize gittim. Doktor, böbreklerimde bir şeyler türediğini
söylemişti. Neydi bu şeyler… Kum mu, çakıl mı, kist mi yoksa daha ötesi bir şey mi?
Yeni hastanemiz bir çalılığın içinde bir gül bahçesi gibiydi. Bu güzellik aklıma kötü şeyler de getirdi.
İlk kez… Ölümü düşündüm… 85. yılıma ayak bastığım şu günler… Buraya gelinceye kadar ne aşamalardan
geçmiştim. Bu gök kubbenin altında ben… Çocukluğum, Köy Enstitüsü günlerim… Gençliğim, öğrenciliğim,
Öğretmenliğim… Bazen anılarla yola çıkarız…
Ben bir eğitmen çocuğuyum. Bana öğretmenlik aşkı veren babamdır. Önce babamı anlatmam gerekir.
Nasıl bir çalılık gül bahçesi haline gelebiliyorsa, babam da gül bahçesi haline getirilmiş bir çalılıktır.

BABAM VE BEN
Kendimden söz ederken babamı anlatmazsam olmaz. Ben yokken babam vardı. Acaba babam yok olunca
ben ”var” olabilecek miyim? Kimdi? Nasıl yaşardı? Onu başkalarından dinledim. Okuyucularıma aktarmak
istiyorum ki tarih, bir ülkenin ayağa nasıl kalktığını öğrensin.
Babam 1930’lu yıllarda toy, hatta cahil bir köy delikanlısıydı (mış). Bu dönemde “avcılığa” meraklıydı.
Doğru okuyalım, savcılığa değil, avcılığa… Ninemin anlattığına göre; O, yani babam, dedemle geçinemezdi.
Aralarında her zaman “kuşak çatışması” denecek olaylar yaşanırdı. Dedem bir ara oğlunu öldürmeye bile ni-
yetlendi. Fakat ninem, kocasının elinden tüfeği aldı. Babam kaçıp kurtuldu ve ormanda kendine küçük bir yer
yaptı. Çamların arasında küçük bir kulübecik… Taşlardan ve dört kuru duvardan ibaret bir kulübecik… Ge-
celeri burada yatıp, gündüzleri eve gelirdi. Ailede herkes işine gittikten sonra, eve gelen, folluktaki yumurtaları,
tenceredeki yoğurdu yedikten sonra dağa çıkan bir acemi avcı… Bir bakıma tam bir başıboş oğlan… Hayta…
Temel yakınması, babasıydı babamın. Aklımın erdiği kadarıyla babasının görüşleriyle yaşamak istemi-
yordu. Ona göre babasının (dedemin) görüşleri beş para etmezdi. Bir şeyler yapıp babasının önüne geçmeliydi.
Anası, “Şu oğlanı eversek, akıllanır mı acaba?…” diyordu. Dedem, “Buna kim kız verir yahu?” deyip de
başka bir şey demiyordu. Söylediği doğruydu. Babam, gerçekten kız bulamamıştı. Kimin kızını isteseler olum-
suz yanıt alıyordu. Kız bulamayınca arkadaşları kışkırtıyorlardı babamı “Teyzenin kızı ne güne duruyor ya?”
Aksilik teyzesinin kızı da sözlüydü… Kaçırmadıkça olmaz… Kaçırsa da olacağı şüpheli… Başka çaresi
yoktu, kaçırmalıydı. Kız, yani anam, komşu kızlarıyla birlikte koyun güderken, ansızın babamla karşılaşınca
çığlığı bastı: İmdaaat! Çobanlar hep birlikte babamı taş yağmuruna tuttular. Tuttular ve babam, savaş meydanını
kan revan içinde terk etti. Anam, o günleri anlatırken şöyle der:
- Kanını akıta akıta gitti inleyesi…
Ne var ki babamın dayısı vardı. Derin bir hafız olup, hafızlık sıfatını Kur’an-ı Kerim’i 7 yaşında hat-
mederek elde etmişti. O zaman için dayısının bu başarısı, dillerden düşmezdi. Ve köyde bu başarısı sayesinde de
sözü dinlenir biriydi. Hafız Fahri’nin döneminde “Ve bir erkek, bir kızın bileğinden tutmuşsa, kız kirlenmiştir.”
Kirli kızı da kimse almaz. Hafız Fahri, her iki kız kardeşinin evlatlarını birleştirmekten başka bir çözüm buluna-
mayacağını biliyordu. Kızın anasını ikna ederek tarafları barıştırdı ve bir ablasının kızını öbür ablasının oğluyla
evlendirdi.
Yaşamının bu aşamasında babam, bir inşaat ustasının yanına çıraklığa girdi. Eli işe yatkın aklı da kıvraktı.
Ama okuması yoktu ve zır cahildi. Okul vardı da babam okumadı mı? Paydoslarda elinden ELİFBA düşmezdi.
Ne var ki Arap harfleri çok zordu. Bu Arap harfleriyle okumayı öğrenemeyen babam, askere gitmeye karar
verdi. Askere gidemeden Kasım 1928’de devlet yazıyı değiştirdi. Yeni harfler kolaydı. Devlet, köye akşamları
ders vermekle görevli bir öğretmen gönderdi. Öğretmen akşamları ders gösteriyor, gündüzleri bağda bahçede
tarım işlerinde köylüyü aydınlatıyordu. Ustası Kozağaçlı Mehmet Usta çalışkan bir ustaydı. Çalışkan olduğu için
babamı da severdi.

6