Page 98 - Menteşe Dergisi Sayı 8
P. 98
HAYRİYE ÖZSOY ZEYNEP YALÇINKAYAI
Şair Şair
BEBEK (Ölümünün 9. Yılında saygı ile anıyoruz.)
Bir bebek doğdu orada, SAHİLDE SON YAZ
Gaz lambasının körez ışığında, Havada bir hoş deniz ve yosun kokusu,
Doğmakla doğmamanın seçimini yapamadan. Hafiften bir yel okşuyor şimdi sahilii
Ya zaman? Tüm masalar boş ve örtüleri soluk, çiçeksiz...
O, anlamını yitirmişti çoktan... Gün mü
doğmuştu ne? Yoksa, Sağdan soldan çaresiz kumruların son çığlıkları
Nar çiçeklerinin kızıllığı mıydı Kordonboyu’ndan gelip geçen
Tahta kepenke vuran. Bir kaç yerli ve yabancı,
Bir bebek doğdu orada, İşportacılar yorgun ve umutsuz..
Ağaran ekin, göğeren tütün vakti.
Üzüm üzümdü gözleri Bir koca yazı geçirdim bu sahilde
Ve baktı kara kara. Beni hiç unutamaz dost zakkum ağacı
Biri vardı kendisini karşılayan Yitirdi o da pembe çiçeklerini ama,
Yumuk yumuk ellere uzanan biri. Bahara çiçeklenmek umuduyla...
Kimdi?
Bebek, dolu dolu baktı. Şiirler karalıyorum şimdi burada
Evet o, Yırtıyor sahildeki dinginliği motor sesleri
Yaşamaktı. Nazlı gelin misali Akdeniz’in yüzü
Böyle başladı ilk ilişki aralarında. Ve bebek, Üstüne çektiği tülümsü perdesiyle..
Yavaş yavaş yükseliyordu parmak uçlarında.
Ağır ağır sallanıyor yatlar
Uyuyan bir bebeği kollarcasına
KÖMÜR KARASI Son yaza uymaya çalışıyor, insanlar,
Yazın sıcaklığını unuturcasına...
Bir timsah görülüyordu yıllardır,
Maden bataklığının kirli sularında. Ne arayan, ne soran var beni
Kimi zaman hatırlandı, Anıyorlar belli ki garsonlar da,
Kimi zaman unutuldu. Oysa acı bir sigarayla
Dahası susuldu, Ne hoş giderdi demli çay şimdi sahilde.
Ekmek parası için,
O ölüm tuzaklarında Yazın dostluklarını unutmuş gibi
Arkalarında kaldı, Usanmışlar garsonlar da koşuşturmaktan
Siyahın uğruna besbelli...
Mavi ile yeşil
Gerçekleşemedi bir türlü Eylül /1996/ FETHİYE
Düşler, Zeynep Yalçınkaya:1948-15 Mayıs/2009
Hep umut yorgunuydu
Bu kez,
Sessiz ve derinden gitti
Timsah
Eyvah ki, ne eyvah!...
Yüzlerce can gitti
O dipsiz ölüm kuyularında
Hayriye ÖZSOY
98
