Page 86 - Menteşe Dergisi Sayı 9

MUĞLALI, 60 YIL SONRA

ÜNAL TÜRKÖZ
Bestekar -Yazar “ATAPARK” INA

YENİDEN KAVUŞTU…

ugünlerde, Muğla’da do- arkadaşları ile randevulaşıp, orada Atapark’ ın ilk hizmete açıldığı
lup dolup boşalan bir buluşabiliyor, gönül huzuru içinde yılları hatırlıyorum… O yıllarda
mekân var sevgili okur- hoş vakit geçirebiliyorlar artık… bizler, daha doğrusu benim kuşa-
Blar… Hemen söyleyeyim: “Menteşe Belediyemiz” in, o güler ğımın insanları, ilkokuldan henüz
O yeni açılmış bir mekân değil yüzlü personelinin, her zaman ki yeni mezun olmuşlardı… Ben,
aslında… Önceden de vardı… sıcak ve sevecen yaklaşımı ile kar- ortaokula başladığımda açılmıştı
Fakat adı farklıydı… Türkçe bir ad şılaştığı için de, bir gün sonra, yine Atapark… Öyle anımsıyorum…
taşımıyordu… Geçtiğimiz yıllarda, ilk akla gelen mekân “Atapark” olu- 1960’lı yılların başlarında açıl-
yeni işleticisi tarafından işletilmeye yor sevgili okurlar… mıştı… Tabii bizler, henüz çocuk
başlandığında, birden, Türkçe adı Bundan önceleri, -pek çoklarımız olduğumuzdan, Atapark’a öyle eli-
değiştirilmiş “Ardore” yapılmıştı… için de bu geçerlidir- herhangi mizi kolumuzu sallayarak rahatça
“Ardore” ne anlama geliyordu ki? biri ile o tanıdık olsun ya da ol- girip-çıkamaz, oturamazdık… An-
Bu ad, pek çok insanımız gibi masın buluşacağımızda, randevu cak yaz akşamlarında, ailelerimizle
-doğruyu söylemek gerekirse- bir yeri belirlerken, zaman zaman gelip oturabiliyorduk…
Muğla çocuğu olduğum için, beni gerçekten tereddüt içinde kalıyor, İlk yapıldığında da, bugünkü gibi,
de çok etkilemiş ve: hatta rahatsızlık bile duyabiliyor- yine sırtı arkadaki komşu duvara
“Neden, Türkçe adı durup du- duk… Çünkü Menteşe’de, rahat dayalı, yanılmıyorsam, tavanı pek
rurken değiştirildi de, ne anlama bir şekilde, arkadaşlarımız veya yüksek olmayan yani basık da de-
geldiği -pek- bilinmeyen, bu ad dostlarımızla oturup, gönül rahat- nebilen, oldukça sade bir yapıydı
konuldu ki?” diye hep düşünmü- lığı içinde bir bardak çay yahut bir Atapark’ın kapalı mekânı… Eni
şümdür… Neyse… İşte sözünü fincan kahve içip sohbet edebilece- 7-8 metre, uzunluğu da tahminen
ettiğim bu güzel mekân, on yıllar ğimiz, birkaç mekân dışında başka 10-15 metre kadar olan bu kapalı
sonra, önceki ve öz “Türkçe” adı mekânlar yoktu… Her zaman ol- bölümün önünde, bir de açık alan
olan “Atapark” adı ile ve bazı dü- masa da, zaman zaman, bu sözünü bölümü vardı… Açık alan, yanları
zenlemeler yapılarak yeniden açıl- ettiğim mekânlara gittiğimizde, ve ön tarafı tamamen alçak çevre
dı… “İyi oldu.” demeyeceğim çün- bütün masaların dolu olduğunu duvarları ile çevrelenmişti, içeriye,
kü bu söz ona az gelir: görüyor, hayal kırıklığı hatta daha sadece “Atatürk anıtı” tarafından
“Çok çok iyi oldu”… da öte sıkıntı dahi yaşayabiliyor- -şimdi tam hatırlayamıyorum- 2-3
Bu güzel mekânı ve onun, kendi duk… Bugünlerde ise ne mutlu metre genişlikte bir açıklıktan giri-
adı ile yeniden açılmış olmasını, o bizlere ki… Nihayet yaşlı-genç, lebiliyordu…
denli çok özlemişiz ki… Gerçek- kadın –erkek, 60 yıl aradan sonra Kış aylarında, kapalı bölümü her
ten, bu özlemi, sözcüklerle anlat- yeniden “Ataparkımız” a kavuştu- zaman açık ve çoğunlukla dolu
mak, zor sevgili okurlar… Anlatı- ğumuz için, gerçekten mutluyuz ve olur, yaz aylarında ise bahçedeki
lamaz… İşte bu güzel mekânı, 60 gerçekten sevinçliyiz… masalar hiç boş kalmazdı… Genç
yıl aradan sonra, yine bir park hü- Atapark’ı önemli kılan tarafı ise aileler, çoluk çocuğu ile gelenler,
viyeti ile ve yeniden, bizlere, yani sevgili okurlar, hiç kuşkusuz, Men- daha ziyade kıyıda-köşede bulu-
Muğla insanının hizmetine sun- teşe’nin tam merkezinde bir mekân nan masaları tercih ederler, or-
duğu için Menteşe Belediyemize… olması... Büyük Önder “Gazi Mus- tadaki masalarda daha çok erkek
Değerli Belediye Başkanımız Sayın tafa Kemal Atatürk” ümüzün anı- müşteriler otururdu…
Bahattin Gümüş’e ne kadar teşek- tının, hemen yakınında bir yer O günlerde… O yaz akşamların-
kür etsek azdır… İnanın… olması… Onu tarifi etmekte kolay, da… Muğla’da… “Atapark” ta otur-
Şimdi, tıpkı 1960’lı yıllardaki ona ulaşılabilmesi de: mak ne güzeldi…
gibi… Muğla insanı, ama “7 den “Ataparkta buluşabiliriz…”, “Ata- Esenlik dileklerimle. Hoşça kalın
70’e”, “Atapark”ına gelip otura- parka gelebilir misin?” diyebiliriz
biliyor… Önceleri bu mümkün ve diyebiliyoruz da artık… Bu ne
değildi… İnsanlar, dostları ya da güzel…

86